Trauma

Er zijn 2 soorten trauma:

• Er is sprake van acute trauma als het gaat om een eenmalige gebeurtenis van voorbijgaande aard bijv. een ongeval, een ziekte, operatie, een ziekenhuisopname,… Men lijkt een stuk van zichzelf kwijt te zijn door deze gebeurtenis. Dan zegt men wel eens: “Ik zal nooit meer met de auto durven rijden, vrij zijn van angst om ziek te worden,…”
• Bij chronische trauma gaat het om diepere, nooit ingevulde behoeften, tekorten in de opvoeding. De gebeurtenis doet zich meermaals voor en het lijden is van langdurige aard. Het kind zag bijvoorbeeld fysiek geweld, werd gepest, maakte een scheiding mee van de ouders,… Zo gebeurt het dat men zegt: “Ik weet niet wie ik ben, wat ik graag doe, waarin ik goed ben,…”

Vind je het ook lastig om NEE te zeggen?

Bij deze 2de soort hebben we ons als kind losgekoppeld van onze authenticiteit, van wie we echt zijn en wat we willen alsook onze intuïtie vaarwel gezegd. Dit gebeurde onbewust en in de hoop dat we dan wel bij onze ouders steun en omarming zouden vinden, als we beter ons best zouden doen voor hen. En kregen we die steun en omarming dan nog niet, dan moest er wel iets mis zijn met ons. Het kind in ons haalde zichzelf neer om te overleven.

Op latere leeftijd echter zorgt dit er vaak voor dat je enorm twijfelt en kiezen heel moeilijk is.
Of je kan moeilijk nee zeggen. Ook al voel je nee, je zegt ja. Je bent jezelf verloren, weet niet meer wat je wil,… Dat komt voort uit trauma.

Als we terug met een gelijkaardige situatie worden geconfronteerd is het helder kunnen waarnemen, denken, voelen en bewust handelen op de achtergrond, in een waas. Je kunt er niet bij want je lichaam denkt dat hetzelfde gevaar dreigt. Reageren doe je dan vanuit je  overlevingsinstinct, en dat is meestal op een heel impulsieve manier. Pas na een nachtje slapen, met misschien veel gepieker, besef je wat je werkelijk had willen zeggen of doen.

Na trauma hebben we de neiging de herinnering weg te duwen

We vluchten of vechten. De gevoelens worden weggeduwd. Stemmetjes in ons hoofd, de innerlijk criticus zoals hij ook wordt genoemd (lees meer bij innerlijk kind en criticus), maken je moe. Fysieke klachten kunnen eruit voortkomen en in ergere mate kan het leiden tot burn-out, depressie of verslaving. Als vluchten of vechten niet mogelijk is, is het laatste redmiddel bevriezen. Een machteloos gevangen gevoel kan worden ervaren met gevoelloosheid, futloosheid of weinig levenslust tot gevolg. Je komt niet tot actie, misschien zelfs niet tot de eenvoudige dagelijkse huistaken.

Het goede van trauma zien

Trauma leidt ons terug naar ons zelf zodat we de verbinding met wie we echt zijn kunnen herstellen. Elke negatieve ervaring, lastige emotie draagt dus een doel in zich! We doorspartelen dus onze moeilijke situaties niet voor niets. Toch een beetje goed nieuws, nietwaar?

Wel begint het bij de keuze om hiermee aan de slag te willen, om dit niet verder weg te duwen maar om nieuwsgierig te zijn wat het trauma je wilt leren.

Wanneer je bij me komt, luister ik eerst naar je verhaal. Je leert je huidige emoties te begrijpen en ruimte in je voelen om ermee om te gaan. Ik begeleid je stap per stap in het doorvoelen en loslaten van het trauma en de overtuigingen die je eraan vast hing.
Je leert terug zien wat jij nodig hebt, wat jij belangrijk vindt. Je leert je grenzen kennen en beschermen zodat je eigenwaarde en zelfvertrouwen kunnen groeien.

Zo gun je jezelf een betere toekomst en kom je, na een betere relatie met jezelf, ook in een fijne relatie met anderen.

Herken je dit en wens je hiermee aan de slag te gaan, wees welkom.